Wie liefde zaait, oogst levensgeluk

Mannen lieten vorige week koffers ontploffen in een vertrekhal van een vliegveld. Of lieten zichzelf ontploffen in een metro. Tien seconden later ontplofte Twitter. Iedereen was in paniek of boos. Die twee smaken. Oh nee, drie. Want er waren bizar genoeg ook mensen die applaudisseerden bij deze gruweldaad.

Ook ik vloekte een hartgrondige verwensing. En merkte bij mezelf tegelijkertijd een grote vermoeidheid op. Niet weer! Waarna vervolgens een groot gevoel van machteloosheid toesloeg. Waarom kunnen we in deze wereld niet gewóón met elkaar omgaan. Gewoon, zoals het hoort!

Ik stond op het punt om een boze en bittere tweet de rond te sturen. Tot ik bedacht wat voor mij echt telt in dit leven. Verbinding en liefde. Als ik toegeef aan mijn woede en frustratie en die vrij ga rondstrooien op sociale media, wat verspreid ik dan? Liefde en verbinding? Ik dacht het niet. Dan bouw ik mee aan een wereld van haat. En dat wil ik pertinent niet. En dus retweet ik een bericht over het uitreiken van stoepkrijt aan Brusselaars die er op een plein positieve boodschappen mee neerkalken. En op Facebook schrijf ik: “Na een eerste en hartgrondige “verdomme” vanochtend vroeg, kies ik vandaag toch weer opnieuw voor de liefde. Niet uit naïviteit, maar uit noodzaak. Want zonder liefde zijn we allemaal ten dode opgeschreven.”

Doe ik dat omdat iemand tegen me zegt dat ik dat moet doen? Nee. Dit doe ik omdat het vanbinnen zo voelt. Ik kies voor het positieve, voor de liefde. Want dat doet de wereld deugd. En mijzelf ook.