Wie liefde zaait, oogst levensgeluk

Mannen lieten vorige week koffers ontploffen in een vertrekhal van een vliegveld. Of lieten zichzelf ontploffen in een metro. Tien seconden later ontplofte Twitter. Iedereen was in paniek of boos. Die twee smaken. Oh nee, drie. Want er waren bizar genoeg ook mensen die applaudisseerden bij deze gruweldaad.

Ook ik vloekte een hartgrondige verwensing. En merkte bij mezelf tegelijkertijd een grote vermoeidheid op. Niet weer! Waarna vervolgens een groot gevoel van machteloosheid toesloeg. Waarom kunnen we in deze wereld niet gewóón met elkaar omgaan. Gewoon, zoals het hoort!

Ik stond op het punt om een boze en bittere tweet de rond te sturen. Tot ik bedacht wat voor mij echt telt in dit leven. Verbinding en liefde. Als ik toegeef aan mijn woede en frustratie en die vrij ga rondstrooien op sociale media, wat verspreid ik dan? Liefde en verbinding? Ik dacht het niet. Dan bouw ik mee aan een wereld van haat. En dat wil ik pertinent niet. En dus retweet ik een bericht over het uitreiken van stoepkrijt aan Brusselaars die er op een plein positieve boodschappen mee neerkalken. En op Facebook schrijf ik: “Na een eerste en hartgrondige “verdomme” vanochtend vroeg, kies ik vandaag toch weer opnieuw voor de liefde. Niet uit naïviteit, maar uit noodzaak. Want zonder liefde zijn we allemaal ten dode opgeschreven.”

Doe ik dat omdat iemand tegen me zegt dat ik dat moet doen? Nee. Dit doe ik omdat het vanbinnen zo voelt. Ik kies voor het positieve, voor de liefde. Want dat doet de wereld deugd. En mijzelf ook.

Loslaten is geen werkwoord

loslaten

Soms kom je een tekst tegen die je raakt als een pijl, recht in het hart, maar zonder je te verwonden. Geen bloedvlek die zich uitbreidt, maar een gevoel van warmte dat zich aan je openbaart. Noem het gerust liefde.

Onderstaande tekst trof ik vandaag op Facebook aan. Tussen alle onzintestjes, reclameboodschappen en zichzelf fotograferende vrienden, vond ik deze schoonheid van Eric van Zuydam:

 

Staak je pogingen maar om dingen los te laten.
Je hoeft helemaal niets los te laten.
Loslaten kun je niet ‘doen’, onmogelijk!
Hoe meer je iets probeert los te laten,
hoe mee je eraan vast komt te zitten.
Maar als je bereid bent de dingen die je
graag los zou willen laten totaal te ervaren,
dan zullen ze jou loslaten.

Hoe raak, hoe enorm treffend wordt hier verwoord wat ik al zo vaak dacht en voelde. Loslaten is net zo’n mythe als “iets een plekje geven.” Een uitdrukking die bij mij altijd het beeld oproept van een lade waar je iets instopt om hem daarna nooit meer open te doen. Sleutel omdraaien en weggooien. Dat zou dan rust moeten geven.

Mijn ervaring is een heel andere: dat wat ik niet langer wil zien of voelen groeit in mijn wegkijken tot soms extreme proporties. Ik krijg klachten, word nerveus en prikkelbaar. Het niet willen zien en voelen put mij uit. En dus doe ik tegenwoordig als de stormpinguïns. Bij een naderende golf en heftige branding deinzen die niet terug om zichzelf te beschermen. Welnee, ze keren zich naar de golf toe, gaan stevig met twee poten op de grond staan, bukken zich met de kop voorover en blijven juist daardoor rechtop staan.

Het áángaan, dat is mijn opdracht in het leven. En daarin wil ik anderen graag bijstaan.